ANA SAYFA / Anasayfa / Darbe, işgal ve emperyalizme karşı ortak mücadele! – Ενωμένος αγώνας ενάντια στο πραξικόπημα, την κατοχή και τον ιμπεριαλισμό!

Darbe, işgal ve emperyalizme karşı ortak mücadele! – Ενωμένος αγώνας ενάντια στο πραξικόπημα, την κατοχή και τον ιμπεριαλισμό!

Greek text below…

Faşist Cuntacılar ve Sömürgeci İşgalcilere Karşı Halkların Birleşik Devrimci Mücadelesi!

Temmuz ayı ülkemiz Kıbrıs’ın yakın tarihinde acıların yaşandığı, halkların birbirinin canına kıydığı ve birbirinden zorla sınırlarla ayrıldığı, ülkenin bölündüğü ve her bir parçasının işgalci ve sömürgeciler tarafından fiilen işgal edilerek sömürgeleştirildiği bir aydır. 15 Temmuz 1974 Faşist Yunanistan Cuntası’nın Kıbrıs’taki Yunanlı Subayların komutasındaki Milli Muhafız ordusuyla gerçekleştirdiği darbe ve TC devletinin bu darbeyi gerekçe göstererek 1960 Kıbrıs Cumhuriyeti’nin kuruluş anlaşmalarının ekindeki İttifak ve Garanti Anlaşmaları’na dayanarak Kıbrıs’a çıkarma yapıp adayı etnik temelde ikiye böldüğü işgal bu ayda gerçekleştirilmiştir.

Kıbrıs’ın kuzey yarısında işgalci TC’nin kontrolünde kurulan Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti TC devletinin bir devamıdır. Yani kontrgerilla düzeninin bir parçası olarak işlem görmektedir.

Öyle ki, Türkiye ve sömürgesi Kuzey Kürdistan’la özelde farklı ancak genelde aynı şekilde yönetilmektedir. Türkiye’deki kontrgerilla devleti TC’nin tüm uygulamalarını, topluma yönelik psikolojik savaşını silahlı ve silahsız olarak yukarıdan aşağıya ve yatay bir şekilde sürdürmekte ve gerek gördüğü durumlarda da “faili meçhul” uygulamalara geçmektedir.

İşte bu uygulamalardan iki tanesi Temmuz ayın 6 ve 7’sinde gerçekleştirilmiş olan faili meçhul Kutlu Adalı cinayeti (faili TC devletinin ta kendisidir) ve vatan hainliği suçlamasıyla Avrupa gazetesine yönelik yapılan komplodur.

Kıbrıslı demokrat yazar, gazeteci Kutlu Adalı 6 Temmuz 1996 gecesi işgalci, sömürgeci TC devletinin Kıbrıs’ın kuzeyindeki legal (TC Lefkoşa Büyükelçiliği, Kıbrıs Barış Kuvvetleri Komutanlığı (kolordu) ve KKTC Cumhurbaşkanı, Başbakanı, bakanları, mahkemeleri, polisi, Güvenlik Kuvvetleri Komutanlığı, Özel İstihbarat (Sivil İşler ve Halkla ilişkiler, örtülü ismiyle) Başkanlığı ve Özel Kuvvetler Komutanlığı’na bağlı Sivil Savunma Teşkilat Başkanlığı vb ) ve illegal örgütlenmeleri (adına Ergenekon, derin devlet, kontrgerilla, Türk İntikam Tugayı (TİT), Türk Mukavemet Teşkilatı (TMT), Kıbrıs Türk Halk Hareketi (KTHH) v.b isimleri verdikleri) tarafından evinin önünde öldürülmüştür.

Bu olaydan 4 yıl sonra, 7 Temmuz 2000’de ise düzene ve işgal güçlerine karşı muhalefet yürüten AVRUPA (AFRİKA) gazetesi çalışanlarına, güney Kıbrıs lehine casusluk yaptıkları gerekçesiyle suçlama getirilerek komplo düzenlenmiş ve tutuklanmışlardır.

Bütün bu yaşanan acıların Temmuzla sınırlı olmadığını ve içinde bulunduğumuz durumu doğru bir şekilde tahlil edip doğru çıkış noktaları bulmadığımız sürece de egemenlerin iktidarları ve baskı, zulüm ve sömürülerinin devam edeceğini bilmek zorundayız.

Ülkemiz Kıbrıs’ın geçmişten bugüne neden ve nasıl geldiğini bilmeden geleceği sağlam zemin üzerine kuramayız.

Kıbrıs, emperyalist İngiltere’nin sömürge yönetiminden Kıbrıs Cumhuriyeti’ne geçerken bağımsızlığını değil, bizzat ülkenin bir kısmını ve bağımsızlığını da emperyalist İngiltere ve ABD emperyalizminin yeni sömürgelerinden Türkiye ve Yunanistan’a teslim etmiştir. (İngiltere ada üzerinde Dikelya-2.5 Mil ve Ağrotur-Piskobu Birleşik Krallık Egemen Üsleri olmak üzere iki üsle birlikte hava, deniz limanlarıyla karayolları ve birçok bölge üzerinde de lojistik v.b kolaylıklara sahip olma hakkın kazanmış ve ittifak anlaşması ile de ülkenin ve devletin garantörü olmuştur.)

Ülkemizin coğrafik yapısı ve bulunduğu coğrafya dikkate alındığı zaman (yeraltı, yerüstü zenginliklerinin emperyalistlerin iştahını kabartacak miktarda olduğu için onların gözünde stratejik değeri daha da önem kazanmaktadır), Ortadoğu ve Akdeniz’de egemenlik kurmak isteyen emperyalist kapitalist devletlerin Büyük Ortadoğu Projesi ve benzeri projelerini (emperyalist projelerden bir diğeri de Avrupa Birliği’dir) gerçekleştirmek için stratejik öneme sahip ülkemizi egemenlikleri altında tutmak, kaybetmemek veya elde etmek için paylaşım savaşlarını, kavgalarını sürdürmektedirler. Amaçlarına ulaşmak için de her yolu mübah saymaktadırlar.

Bir yanda emperyalist İngiltere, bölgede güç olmak isteyen ABD emperyalistlerinin işbirlikçisi ve onu desteğinde AB’ye girmeye çalışan Türkiye ve işgalindeki bölge ve AB’nin içindeki Yunanistan’la onun işgalindeki bölge; diğer yanda birbirine kırdırılan, düşmanlaştırılan ezilen Kıbrıs halkları ve egemen ülkelerin halklarıyla, Ortadoğu halkları.

Bununlar birlikte Kıbrıs’ın Temmuz ayındaki acılarından daha da büyük bir sorunumuz bulunuyor. Ve ne yazık ki çözümü emperyalist kapitalist ülkelerin insafına bırakılıyor. Sorunun kaynağının emperyalistler kapitalistler olduğunu, onların egemenliklerini sürdürmek ve ülke üzerindeki paylaşımlarını garantiye almak yada yeni haklar elde etme üzerine kurulu projelerinin bir parçası olarak önce böldükleri ada ve halklarını şimdi sözde birleştirme adına toplumlararası görüşmeleri destekliyor ve de önerileriyle de ‘yardımcı’ oluyorlar.

Görüşmelerle ilgili komitelerin hiçbirinde ülkenin bağımsızlığı için emperyalist, sömürgeci ilişkilerden kurtulma yönünde irade ve öneri dahi olmadığı; halkları şovenizmden arındıracak ve kardeşleştirecek somut irade ve çalışmaların olmadığı; ülke içindeki insan haklarını ve canlarını tehdit eden her tür uygulama ve örgütlenmeyi hedef alan bir irade ve çalışmanın olmadığı; tam tersine mevcut emperyalist sömürge ilişkilerini sağlama alan ve yeni emperyalist AB’ın da çıkarlarını düzenlemeye çalışan bir görüşme sürecinden herkes payına bir şeyler koparmaya çalışıyor. Emperyalistler ve onların işbirlikçilerinin çıkarlarının dengesi sağlanırsa bir anlaşma olur, ama yeniden bir paylaşım kavgasının başlamasına kadar süren bir anlaşma.

Böyle bir anlaşma da burjuvazinin anlaşması olur, barışı olur. Ama ezilenlerin, halkların anlaşması ve barışı olmaz. Peki böyle bir durumda Kıbrıs halklarının gücü yetmiyor diye emperyalistlerin desteğinde yapılan görüşmelerin tarafı mı olmamız gerekir? Hayır. Ülkenin komünistlerinin, devrimcilerinin, demokratlarının, halkların kardeşliğini savunanların önlerine koyacakları en acil görev özelde ezilen ülke halklarının, işçi sınıfının, ezen ülkeler ve Ortadoğu’daki ülkelerinin, genelde dünya halklarıyla kardeşleşmesini ve işçi sınıfının birliğini teoriden pratiğe geçirecek örgütlenmeyi gerçekleştirmek olmalıdır. Emperyalizme, kapitalizme, sömürgeciliğe karşı bağımsızlığı, özgürlüğü, devrimi, sosyalizmi ve komünizmi hedefleyen bir örgütlenme olmaksızın ve bu önderlikte mücadele verilmeksizin, her Temmuz ayında acılarımıza ağıt yakacağız. Güneydeki Kıbrıslı Rum halkına 15 Temmuz Faşist Darbesi ve 20 Temmuz İşgalinin acısı hatırlatılacak, kuzeyde ise işgal rejiminin ‘faili meçhul’ katliamları, bombalamaları, komploları Kıbrıslı Türk halkına unutturularak, 20 Temmuz haftası ‘Kıbrıs barış harekatının yıldönümü’ olarak törenlerle kutlatılacak.

Geçmiş acıların hesabını sormak, işlenmiş olan insanlık suçlarının sorumlularını yargılamak için demokratik bir halk iktidarı şarttır. Bu iktidarı kurmanın yolu devrimci mücadeleden, Türkiye-Kürdistan-Ortadoğu ve Yunanistan-Balkan ülkelerindeki devrimci unsurlarla birlikte gelişecek olan demokratik halk devriminden geçmektedir. Ve süreç hızla buna doğru gelişmektedir. Ülkemiz emperyalist kapitalizmin büyük krizler ve kaoslar yaşadığı ve emperyalist zincirde en zayıf halkaları yarattığı bir coğrafyanın ortasında bulunmaktadır. Ve bu durum ülkemize, bölge ülkeler ile birlikte ortak devrimci olanaklar yaratıyor. Şimdi önümüze koymamız gereken Kıbrıs halklarının tüm devrimci komünist unsurlarını ortak bir çatı altında toplayarak Devrimci Komünist öncüyü yaratmak olmalıdır. Gelmekte olan devrimci süreci karşılayabilmenin ve devrimci dalgalanmaları ülkemizde de gerici iktidarları yıkacak şekilde yönlendirebilmenin başka yolu yoktur.

Şimdi devrim zamanıdır, şimdi devrim için güç biriktirme ve günü geldiğinde gerekli devrimci çıkışları yapmak için konumlanma zamanıdır.

Kahrolsun Faşist Cuntacılar ve Sömürgeci İşgalciler!

Yaşasın Kıbrıs Halklarının ve Bölge Halklarının Birleşik Devrimci Mücadelesi!

Ενωμένος Επαναστατικός Αγώνας του Λαού ενάντια στους Φασίστες Πραξικοπηματίες και τους Ιμπεριαλιστές Εισβολείς!

Ενωμένος Επαναστατικός Αγώνας του Λαού ενάντια στους Φασίστες Πραξικοπηματίες και τους Ιμπεριαλιστές Εισβολείς!

Στην πρόσφατη ιστορία της Κύπρου, ο Ιούλης είναι ο μήνας που οι άνθρωποι διαχωρίστηκαν ο ένας από τον άλλο με τη βία και οδηγήθηκαν στον αλληλοσπαραγμό, και ο μήνας κατά τον οποίο η χώρα διαιρέθηκε σε τμήματα υπό το σχεδιασμό να τύχουν εκμετάλλευσης από τις ιμπεριαλιστικές και κατοχικές δυνάμεις. Στις 15 Ιουλίου 1974 η φασιστική χούντα της Ελλάδας μέσω του ελέγχου που είχε της κυπριακής Εθνικής Φρουράς και των Ελλήνων στρατιωτικών αξιωματικών άπλωσε τα χέρια της στην Κύπρο, και ακολούθως η Τουρκία χρησιμοποιώντας το πραξικόπημα ως δικαιολογία εισέβαλε στο νησί στηριζόμενη στη Συνθήκη Εγγυήσεων.

Η «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου» που εγκαθιδρύθηκε υπό τον έλεγχο της Τουρκικής Δημοκρατίας στο βόρειο τμήμα του νησιού αποτελεί προέκταση της Τουρκικής Δημοκρατίας, επομένως λειτουργεί ως τμήμα του αντί-εξεγερσιακού συστήματος. Δηλαδή, το νησί κυβερνάται γενικώς με τον ίδιο τρόπο που κυβερνάται το Βόρειο Κουρδιστάν, το άλλο εκμεταλλευόμενο τμήμα της Τουρκικής Δημοκρατίας. Η στρατιωτική και πολιτική μεταχείριση της Τουρκικής κυβέρνησης απέναντι στους πολίτες της μπορεί επίσης να παρατηρηθεί και εδώ στο νησί. Και κάποιες φορές μπορεί να φθάσει μέχρι και σε ανεξιχνίαστα εγκλήματα. Δύο από αυτά τα ανεξιχνίαστα εγκλήματα είναι η δολοφονία του Κουτλού Ανταλί στις 6 Ιουλίου 1996 και η συνομωσία εις βάρος της εφημαρίδας AVRUPA (τώρα αποκληθείσα ως AFRIKA) στις 7 Ιουλίου 2000.

Ο Κουτλού Ανταλί, ήταν ένας Κύπριος δημοκρατικός συγγραφέας και δημοσιογράφος, που δολοφονήθηκε στο σπίτι του από νόμιμες και παράνομες οργανώσεις της Τουρκικής κυβέρνησης στο νησί, στις 7 Ιουλίου 2000. Τέσσερα χρόνια αργότερα, στις 7 Ιουλίου, οι δημοσιογράφοι της AVRUPA (ΑFRIKA) που εναντιώνονταν στις δυνάμεις εισβολής κατηγορήθηκαν ως κατάσκοποι της νότιας Κύπρου και συνελήφθηκαν γι’ αυτό το λόγο. Πρέπει όλοι βέβαια να παραδεχθούμε ότι αυτές οι τραγωδίες δεν περιορίζονται μόνο μέσα στον μήνα του Ιουλίου, και πρέπει να αναλύσουμε ξανά την όλη κατάσταση με ορθό τρόπο για να βρούμε τα σημεία εξόδου απέναντι στις καταπιέσεις και τις εκμεταλλεύσεις.

Η Κύπρος δεν απέκτησε πραγματικά την ανεξαρτησία της καθώς οδηγήθηκε από την αποικιακή διοίκηση της ιμπεριαλιστικής Βρετανίας στην Κυπριακή Δημοκρατία παρέχοντας όμως ένα τμήμα της χώρας και της ανεξαρτησίας της στις νέο-αποικίες του αμερικανικού και βρετανικού ιμπεριαλισμού, δηλαδή την Τουρκία και την Ελλάδα («εγγυήτριες δυνάμεις»). Η Μ. Βρετανία απέκτησε το δικαίωμα να έχει υποδομές στο νησί μέσω των δύο βάσεων (Δεκέλειας και Επισκοπής) που θεωρούνται ως «Κυρίαρχες» καθώς και ευρύτερα διοικητικές υποδομές στον αέρα, τα λιμάνια, τους αυτοκινητόδρομους, ενώ απέκτησε το καθεστώς «εγγυήτριας δύναμης» του κράτους.

Όταν λάβουμε υπόψη τη γεωγραφική δομή της χώρας μας και το γεωγραφικό χώρο στον οποίο βρίσκεται (λόγω των μεγάλων υποθαλάσσιων και υπέργειων πηγών της η στρατηγική αξία της περιοχής γίνεται όλο και πιο σημαντική) βλέπουμε ότι τα καπιταλιστικά-ιμπεριαλιστικά κράτη που θέλουν να κυριαρχήσουν στη Μέση Ανατολή και τη Μεσόγειο θάλασσα σύμφωνα με τα εγχειρήματα τους (ένα από τα ιμπεριαλιστικά εγχειρήματα είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση) επιζητούν να διατηρήσουν τη χώρα μας κάτω από τον έλεγχο τους, συνεχίζοντας τους ανταγωνισμούς μεταξύ τους για να μην χάσουν τη κυριαρχία τους ή για να αποκτήσουν περισσότερη δύναμη.

Από τη μια οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις Μ. Βρετανία, Τουρκία και το κατεχόμενο της έδαφος (που είναι συνεργοί των Αμερικανών ιμπεριαλιστών και λαμβάνουν την υποστήριξη τους για ένταξη στην Ε.Ε. ούτως ώστε να καταστεί περιφερειακή δύναμη), η Ελλάδα και το κατεχόμενο της έδαφος (που είναι μέλος της Ε.Ε.) και από την άλλη ο Κυπριακός λαός, οι λαοί στις πιο πάνω χώρες, και οι λαοί της Μέσης Ανατολής.

Με όλα αυτά, έχουμε ακόμα ένα μεγαλύτερο πρόβλημα (Κυπριακό) από τις ίδιες τις τραγωδίες του Ιουλίου. Και δυστυχώς η επίλυση αυτού του προβλήματος αφέθηκε στο έλεος των ιμπεριαλιστικών, καπιταλιστικών κρατών. Τα εγχειρήματα τους βασίζονται στην απόσπαση καινούργιων δικαιωμάτων για να μπορέσουν να διατηρήσουν την ιμπεριαλιστική τους κυριαρχία και να εγγυηθούν το μέρισμα που έχουν στη χώρα μας. Ορισμένοι ξεχνούν ότι η πηγή του κυπριακού προβλήματος είναι οι ιμπεριαλιστές-καπιταλιστές και υποστηρίζουν τις δικοινοτικές συνομιλίες που γίνονται δήθεν στο όνομα της λεγόμενης «επανένωσης». Αυτές όμως οι διαπραγματεύσεις πραγματοποιούνται από τους ίδιους τους ιμπεριαλιστές που διαίρεσαν τη χώρα και το λαό.

Καμία από τις πλευρές που εμπλέκονται στις διαπραγματεύσεις δεν είχε ποτέ τη βούληση και δεν έκανε ποτέ πρόταση για απελευθέρωση από τις ιμπεριαλιστικές-αποικιακές σχέσεις, για ανεξαρτησία της χώρας. Δεν υπάρχει συγκροτημένη βούληση και προσπάθεια για εξάλειψη του σοβινισμού από τη χώρα μας και δημιουργία αδελφοσύνης μεταξύ του λαού. Δεν υπάρχει βούληση ή προσπάθεια ενάντια σε κάθε μορφή πρακτικής ή οργάνωσης που απειλεί τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις ανθρώπινες ζωές στο νησί. Αντιθέτως, κάθε πλευρά επιδιώκει να κερδίσει κάτι από μια διαδικασία διαπραγματεύσεων εντός των ιμπεριαλιστικών-αποικιακών σχέσεων και προσπαθεί να ρυθμίσει τα συμφέροντα της νέο-ιμπεριαλιστικής Ε.Ε.

Εάν τα συμφέροντα των ιμπεριαλιστών και των συνεργών τους ισοζυγιστούν τότε θα υπάρξει μια συμφωνία, αλλά θα είναι μια διευθέτηση που θα διαρκέσει μέχρι την έναρξη της επόμενης ιμπεριαλιστικής διαμάχης. Μια τέτοια συμφωνία θα είναι συμφωνία των αστών, μια ειρήνη μεταξύ των αστικών τάξεων. Αλλά οι καταπιεσμένοι και ο λαός δεν θα έχει πραγματική ειρήνη και συμφωνία. Θα πρέπει μήπως να είμαστε υπέρ των διαπραγματεύσεων που υποστηρίζονται από τους ιμπεριαλιστές απλά και μόνο επειδή ο Κυπριακός λαός δεν είναι αρκετά ισχυρός στη παρούσα κατάσταση; Όχι!

Το καθήκον που επείγει για τους κομμουνιστές, τους επαναστάτες, τους δημοκράτες και όσους υποστηρίζουν την αδελφοσύνη του λαού σε αυτή τη χώρα τίθεται ενώπιον τους. Το καθήκον αυτό είναι η οργάνωση που θα περάσει από τη θεωρία στην πράξη ενώνοντας το λαό και την εργατική τάξη των καταπιεσμένων χωρών της Μέσης Ανατολής και των εκμεταλλευομένων χωρών γενικά, και η δημιουργία αδελφοσύνης μεταξύ των λαών του κόσμου όπως και η ενότητα δυνάμεων των εργαζομένων.

Θα υποφέρουμε κάθε Ιούλιο αν δεν οργανωθούμε από κοινού για ανεξαρτησία, ελευθερία, επανάσταση, σοσιαλισμό και κομμουνισμό ενάντια στον ιμπεριαλισμό, τον καπιταλισμό και την αποικιοκρατία. Η επέτειος του φασιστικού πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου και της εισβολής-κατοχής της 20ης Ιουλίου θα ενθυμούνται μόνο από τους Ελληνοκύπριους στο νότο, ενώ στο βορρά οι Τουρκοκύπριοι θα ξεχάσουν τις σφαγές, τους βομβιστικές επιθέσεις και τις συνομωσίες του κατοχικού καθεστώτος ενάντια και στους ίδιους, γιορτάζοντας την 20η Ιουλίου με τελετές όπως η «επέτειος της ειρηνευτικής επιχείρησης στην Κύπρο».

Η αναζήτηση της ευθύνης για τις τραγωδίες του παρελθόντος είναι μια δημοκρατική απαίτηση του λαού ώστε να δικαστούν όσοι είναι υπεύθυνοι για τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Ο τρόπος εδραίωσης μιας λαϊκής εξουσίας όμως είναι μέσω του επαναστατικού αγώνα και της λαϊκής δημοκρατικής επανάστασης που θα αναπτυχθεί από τα επαναστατικά στοιχεία σε Τουρκία-Κουρδιστάν-Μέση Ανατολή και σε Ελλάδα-Βαλκανικές χώρες. Και θεωρούμε ότι η διαδικασία εξελίσσεται ραγδαία προς αυτή την κατεύθυνση. Η χώρας μας βρίσκεται στο ενδιάμεσο μιας γεωγραφίας όπου ο ιμπεριαλιστικός καπιταλισμός βιώνει μεγάλες κρίσεις και χάος, κάτι που διαμορφώνει αδύνατους κρίκους στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα. Αυτό δημιουργεί μια αμοιβαία επαναστατική ευκαιρία για τη χώρα μας και τις χώρες της περιοχής. Τώρα, το καθήκον μας είναι να καθίσουμε μαζί και να φτιάξουμε μια Επαναστατική Κομμουνιστική επιτροπή συγκεντρώνοντας όλα τα επαναστατικά κομμουνιστικά στοιχεία του Κυπριακού λαού κάτω από μια πολιτική στέγη. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος για να ανταποκριθούμε στην επερχόμενη επαναστατική διαδικασία και να οδηγήσουμε τις επαναστατικές ροπές στη χώρα μας προς την ανατροπή των αντιδραστικών δυνάμεων.

Τώρα είναι η ώρα της επανάστασης, τώρα είναι η ώρα να συγκεντρώσουμε τις δυνάμεις μας για την επανάσταση και να τις θέσουμε με τέτοιο τρόπο για προς δημιουργία των απαραίτητων επαναστατικών δυναμικών όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή.

Όχι στη φασιστική χούντα και τους αποικιοκράτες εισβολείς!

Ζήτω ο Ενωμένος Επαναστατικός Αγώνας του Λαού της Κύπρου και των Λαών του Κόσμου!

Ayrıca kontrol

Reformizmin ayak oyunları ve sömürge seçimlerine bakışları(*)

Sırtımızda, tüm varlığıyla işgal edip oturan ve ülkemizin kuzeyini yöneten TC egemenlerine; “Ankara, elini yakamızdan …

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir