ANA SAYFA / DKB / Ενωμένος Επαναστατικός Αγώνας του Λαού ενάντια στους Φασίστες Πραξικοπηματίες και τους Ιμπεριαλιστές Εισβολείς!

Ενωμένος Επαναστατικός Αγώνας του Λαού ενάντια στους Φασίστες Πραξικοπηματίες και τους Ιμπεριαλιστές Εισβολείς!

Αυτό είναι το κείμενο που διαβάζει η Επαναστατική Κομμουνιστική Λίγκα σε μια ενέργεια που διοργάνωσε η Bandiera στα νότια της Λευκωσίας στις 18 Ιουλίου πέρυσι.

Στην πρόσφατη ιστορία της Κύπρου, ο Ιούλης είναι ο μήνας που οι άνθρωποι διαχωρίστηκαν ο ένας από τον άλλο με τη βία και οδηγήθηκαν στον αλληλοσπαραγμό, και ο μήνας κατά τον οποίο η χώρα διαιρέθηκε σε τμήματα υπό το σχεδιασμό να τύχουν εκμετάλλευσης από τις ιμπεριαλιστικές και κατοχικές δυνάμεις. Στις 15 Ιουλίου 1974 η φασιστική χούντα της Ελλάδας μέσω του ελέγχου που είχε της κυπριακής Εθνικής Φρουράς και των Ελλήνων στρατιωτικών αξιωματικών άπλωσε τα χέρια της στην Κύπρο, και ακολούθως η Τουρκία χρησιμοποιώντας το πραξικόπημα ως δικαιολογία εισέβαλε στο νησί στηριζόμενη στη Συνθήκη Εγγυήσεων.

Η «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου» που εγκαθιδρύθηκε υπό τον έλεγχο της Τουρκικής Δημοκρατίας στο βόρειο τμήμα του νησιού αποτελεί προέκταση της Τουρκικής Δημοκρατίας, επομένως λειτουργεί ως τμήμα του αντί-εξεγερσιακού συστήματος. Δηλαδή, το νησί κυβερνάται γενικώς με τον ίδιο τρόπο που κυβερνάται το Βόρειο Κουρδιστάν, το άλλο εκμεταλλευόμενο τμήμα της Τουρκικής Δημοκρατίας.

Η στρατιωτική και πολιτική μεταχείριση της Τουρκικής κυβέρνησης απέναντι στους πολίτες της μπορεί επίσης να παρατηρηθεί και εδώ στο νησί. Και κάποιες φορές μπορεί να φθάσει μέχρι και σε ανεξιχνίαστα εγκλήματα. Δύο από αυτά τα ανεξιχνίαστα εγκλήματα είναι η δολοφονία του Κουτλού Ανταλί στις 6 Ιουλίου 1996 και η συνομωσία εις βάρος της εφημαρίδας AVRUPA (τώρα αποκληθείσα ως AFRIKA) στις 7 Ιουλίου 2000.  Ο Κουτλού Ανταλί, ήταν ένας Κύπριος δημοκρατικός συγγραφέας και δημοσιογράφος, που δολοφονήθηκε στο σπίτι του από νόμιμες και παράνομες οργανώσεις της Τουρκικής κυβέρνησης στο νησί, στις 7 Ιουλίου 2000.

Τέσσερα χρόνια αργότερα, στις 7 Ιουλίου, οι δημοσιογράφοι της AVRUPA (ΑFRIKA) που εναντιώνονταν στις δυνάμεις εισβολής κατηγορήθηκαν ως κατάσκοποι της νότιας Κύπρου και συνελήφθηκαν γι’ αυτό το λόγο. Πρέπει όλοι βέβαια να παραδεχθούμε ότι αυτές οι τραγωδίες δεν περιορίζονται μόνο μέσα στον μήνα του Ιουλίου, και πρέπει να αναλύσουμε ξανά την όλη κατάσταση με ορθό τρόπο για να βρούμε τα σημεία εξόδου απέναντι στις καταπιέσεις και τις εκμεταλλεύσεις.

Η Κύπρος δεν απέκτησε πραγματικά την ανεξαρτησία της καθώς οδηγήθηκε από την αποικιακή διοίκηση της ιμπεριαλιστικής Βρετανίας στην Κυπριακή Δημοκρατία παρέχοντας όμως ένα τμήμα της χώρας και της ανεξαρτησίας της στις νέο-αποικίες του αμερικανικού και βρετανικού ιμπεριαλισμού, δηλαδή την Τουρκία και την Ελλάδα («εγγυήτριες δυνάμεις»). Η Μ. Βρετανία απέκτησε το δικαίωμα να έχει υποδομές στο νησί μέσω των δύο βάσεων (Δεκέλειας και Επισκοπής) που θεωρούνται ως «Κυρίαρχες» καθώς και ευρύτερα διοικητικές υποδομές στον αέρα, τα λιμάνια, τους αυτοκινητόδρομους, ενώ απέκτησε το καθεστώς «εγγυήτριας δύναμης» του κράτους.

Όταν λάβουμε υπόψη τη γεωγραφική δομή της χώρας μας και το γεωγραφικό χώρο στον οποίο βρίσκεται (λόγω των μεγάλων υποθαλάσσιων και υπέργειων πηγών της η στρατηγική αξία της περιοχής γίνεται όλο και πιο σημαντική) βλέπουμε ότι τα καπιταλιστικά-ιμπεριαλιστικά κράτη που θέλουν να κυριαρχήσουν στη Μέση Ανατολή και τη Μεσόγειο θάλασσα σύμφωνα με τα εγχειρήματα τους (ένα από τα ιμπεριαλιστικά εγχειρήματα είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση) επιζητούν να διατηρήσουν τη χώρα μας κάτω από τον έλεγχο τους, συνεχίζοντας τους ανταγωνισμούς μεταξύ τους για να μην χάσουν τη κυριαρχία τους ή για να αποκτήσουν περισσότερη δύναμη. Από τη μια οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις Μ. Βρετανία, Τουρκία και το κατεχόμενο της έδαφος (που είναι συνεργοί των Αμερικανών ιμπεριαλιστών και λαμβάνουν την υποστήριξη τους για ένταξη στην Ε.Ε. ούτως ώστε να καταστεί περιφερειακή δύναμη), η Ελλάδα και το κατεχόμενο της έδαφος (που είναι μέλος της Ε.Ε.) και από την άλλη ο Κυπριακός λαός, οι λαοί στις πιο πάνω χώρες, και οι λαοί της Μέσης Ανατολής.

Με όλα αυτά, έχουμε ακόμα ένα μεγαλύτερο πρόβλημα (Κυπριακό) από τις ίδιες τις τραγωδίες του Ιουλίου. Και δυστυχώς η επίλυση αυτού του προβλήματος αφέθηκε στο έλεος των ιμπεριαλιστικών, καπιταλιστικών κρατών. Τα εγχειρήματα τους βασίζονται στην απόσπαση καινούργιων δικαιωμάτων για να μπορέσουν να διατηρήσουν την ιμπεριαλιστική τους κυριαρχία και να εγγυηθούν το μέρισμα που έχουν στη χώρα μας.

Ορισμένοι ξεχνούν ότι η πηγή του κυπριακού προβλήματος είναι οι ιμπεριαλιστές-καπιταλιστές και υποστηρίζουν τις δικοινοτικές συνομιλίες που γίνονται δήθεν στο όνομα της λεγόμενης «επανένωσης». Αυτές όμως οι διαπραγματεύσεις πραγματοποιούνται από τους ίδιους τους ιμπεριαλιστές που διαίρεσαν τη χώρα και το λαό. Καμία από τις πλευρές που εμπλέκονται στις διαπραγματεύσεις δεν είχε ποτέ τη βούληση και δεν έκανε ποτέ πρόταση για απελευθέρωση από τις ιμπεριαλιστικές-αποικιακές σχέσεις, για ανεξαρτησία της χώρας. Δεν υπάρχει συγκροτημένη βούληση και προσπάθεια για εξάλειψη του σοβινισμού από τη χώρα μας και δημιουργία αδελφοσύνης μεταξύ του λαού. Δεν υπάρχει βούληση ή προσπάθεια ενάντια σε κάθε μορφή πρακτικής ή οργάνωσης που απειλεί τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις ανθρώπινες ζωές στο νησί.

Αντιθέτως, κάθε πλευρά επιδιώκει να κερδίσει κάτι από μια διαδικασία διαπραγματεύσεων εντός των ιμπεριαλιστικών-αποικιακών σχέσεων και προσπαθεί να ρυθμίσει τα συμφέροντα της νέο-ιμπεριαλιστικής Ε.Ε. Εάν τα συμφέροντα των ιμπεριαλιστών και των συνεργών τους ισοζυγιστούν τότε θα υπάρξει μια συμφωνία, αλλά θα είναι μια διευθέτηση που θα διαρκέσει μέχρι την έναρξη της επόμενης ιμπεριαλιστικής διαμάχης. Μια τέτοια συμφωνία θα είναι συμφωνία των αστών, μια ειρήνη μεταξύ των αστικών τάξεων. Αλλά οι καταπιεσμένοι και ο λαός δεν θα έχει πραγματική ειρήνη και συμφωνία.

Θα πρέπει μήπως να είμαστε υπέρ των διαπραγματεύσεων που υποστηρίζονται από τους ιμπεριαλιστές απλά και μόνο επειδή ο Κυπριακός λαός δεν είναι αρκετά ισχυρός στη παρούσα κατάσταση; Όχι! Το καθήκον που επείγει για τους κομμουνιστές, τους επαναστάτες, τους δημοκράτες και όσους υποστηρίζουν την αδελφοσύνη του λαού σε αυτή τη χώρα τίθεται ενώπιον τους. Το καθήκον αυτό είναι η οργάνωση που θα περάσει από τη θεωρία στην πράξη ενώνοντας το λαό και την εργατική τάξη των καταπιεσμένων χωρών της Μέσης Ανατολής και των εκμεταλλευομένων χωρών γενικά, και η δημιουργία αδελφοσύνης μεταξύ των λαών του κόσμου όπως και η ενότητα δυνάμεων των εργαζομένων.

Θα υποφέρουμε κάθε Ιούλιο αν δεν οργανωθούμε από κοινού για ανεξαρτησία, ελευθερία, επανάσταση, σοσιαλισμό και κομμουνισμό ενάντια στον ιμπεριαλισμό, τον καπιταλισμό και την αποικιοκρατία. Η επέτειος του φασιστικού πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου και της εισβολής-κατοχής της 20ης Ιουλίου θα ενθυμούνται μόνο από τους Ελληνοκύπριους στο νότο, ενώ στο βορρά οι Τουρκοκύπριοι θα ξεχάσουν τις σφαγές, τους βομβιστικές επιθέσεις και τις συνομωσίες του κατοχικού καθεστώτος ενάντια και στους ίδιους, γιορτάζοντας την 20η Ιουλίου με τελετές όπως η «επέτειος της ειρηνευτικής επιχείρησης στην Κύπρο».

Η αναζήτηση της ευθύνης για τις τραγωδίες του παρελθόντος είναι μια δημοκρατική απαίτηση του λαού ώστε να δικαστούν όσοι είναι υπεύθυνοι για τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Ο τρόπος εδραίωσης μιας λαϊκής εξουσίας όμως είναι μέσω του επαναστατικού αγώνα και της λαϊκής δημοκρατικής επανάστασης που θα αναπτυχθεί από τα επαναστατικά στοιχεία σε Τουρκία-Κουρδιστάν-Μέση Ανατολή και σε Ελλάδα-Βαλκανικές χώρες.  Θεωρούμε ότι η διαδικασία εξελίσσεται ραγδαία προς αυτή την κατεύθυνση. Η χώρας μας βρίσκεται στο ενδιάμεσο μιας γεωγραφίας όπου ο ιμπεριαλιστικός καπιταλισμός βιώνει μεγάλες κρίσεις και χάος, κάτι που διαμορφώνει αδύνατους κρίκους στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα. Αυτό δημιουργεί μια αμοιβαία επαναστατική ευκαιρία για τη χώρα μας και τις χώρες της περιοχής.

Τώρα, το καθήκον μας είναι να καθίσουμε μαζί και να φτιάξουμε μια Επαναστατική Κομμουνιστική επιτροπή συγκεντρώνοντας όλα τα επαναστατικά κομμουνιστικά στοιχεία του Κυπριακού λαού κάτω από μια πολιτική στέγη. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος για να ανταποκριθούμε στην επερχόμενη επαναστατική διαδικασία και να οδηγήσουμε τις επαναστατικές ροπές στη χώρα μας προς την ανατροπή των αντιδραστικών δυνάμεων.  Τώρα είναι η ώρα της επανάστασης, τώρα είναι η ώρα να συγκεντρώσουμε τις δυνάμεις μας για την επανάσταση και να τις θέσουμε με τέτοιο τρόπο για προς δημιουργία των απαραίτητων επαναστατικών δυναμικών όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή.

Όχι στη φασιστική χούντα και τους αποικιοκράτες εισβολείς! Ζήτω ο Ενωμένος Επαναστατικός Αγώνας του Λαού της Κύπρου και των Λαών του Κόσμου!

Ayrıca kontrol

Gerici, faşist paramiliter örgütlerin dayandığı güç, TC sömürge yönetimi

Ülkemiz kuzeyindeki gerici, faşist örgütlenmelerin kaynağı AKP ile sınırlı değildir. Bu sömürgeci işgalci TC devletinin …

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir