ANA SAYFA / MAKALELER / Fransa’da 9 Mart grevi, Avrupa’da büyüyen sınıf ve kitle hareketleri

Fransa’da 9 Mart grevi, Avrupa’da büyüyen sınıf ve kitle hareketleri

fransa-grev-degerlendirme-AAAvrupa işçi sınıfı sosyal yıkım ve kemer sıkma politikalarına, reform paketlerine, yeni iş yasalarına, emeklilik yaşının yükseltilmesine, toplu tensikatlara, taşeronlaşmaya ve daha bir dizi yıkım saldırılarına karşı genel grevler, grevler, işgal ve blokaj eylemleri ve geniş çaplı militan kitle gösterileri biçiminde mücadele bayrağı açıp harekete geçiyor.

Yeni bir yılın üçüncü ayında Fransa yeni ve etkili bir eylem dalgasına sahne oldu. Fransız işçileri ve ögrencileri uluslararası sermayenin her ülkede “Reform” ve “Yeniden yapılanma” adı altında uygulamaya soktuğu genel saldırı karşısında 9 Mart’ta bir kez daha sokaklara aktı.

Yeni bir “çalışma yasası” ile gündeme gelen kölelik saldırısıyla iş güvencesinin ortadan kaldırılması, haftalık 35 saatlik çalışma süresinin yükseltilmesi planlanıyor ve işten çıkarmaları engelleyen yasanın hafifletilmesi öngörülüyor. Yanı sıra çocuk doğumlarında ve yakınlarının ölümlerinde kullanılan izinlerin kaldırılması, meslek öğrencilerini günde 10, haftada 40 saat çalıştırmak ve “yeniden yapılanma” adı altında toplu işçi kıyımına gidip işçi kiralama bürolarından işçi almak gibi başka değişiklikler de içeriyor  Fransa burjuvazisinin dayattığı bu kölelik yasasına karşı Fransa’nın 150 merkezinde 100 bini Paris’te olmak üzere sendikaların bildirdiğine göre 500 bin civarında işçi ve ögrenci ülke çapında grev ve boykota çıktı.

Fransız sermayesinin işçi ve emekçileri kapsayan her saldırısı hemen her zaman buna benzer direnişlerle karşılandı. Önceki yıllarda milyonları kapsayan genel ve sektörel grevler bir yana bırakılırsa; 2015’in son aylarında da Fransa, havayolu işçilerinin öfkeli direnişine tanık olunmuştu. 300’ü pilot 2900 işçinin  işten çıkarılacağı bir “kemer sıkma” paketi açıklayan uluslararası havayolu tekeli, öfkeli işçilerin direnişiyle karşılaşmıştı. İşçiler fiilen iş bırakmış, demir parmaklıklı kapıları yıkarak toplantıyı basmış,  Air France’ın yönetim kurulu başkanı ve insan kaynakları direktörünü, koruma duvarını da aşarak linç etmeye çalışmışlardı.

Yakın zamanın başka bir direnişi ise 13 Kasım’da Paris’te yaşanan IŞİD saldırıları sonrası uygulamaya konan olağanüstü hal yasasına karşı gündeme gelmişti. “Toplumun güvenliği” ve “Teröre karşı mücadele” gerekçesiyle polis rejimine geçişin ve siyasal özgürlükleri budamanın saldırısı olan olağanüstü hal yasasına karşı “Olağan Üstü Hal Durdurulsun Vatandaşlık Yasalarına Dokunma” şiarıyla Paris, Marseille, Lyon, Toulouse, Strasbourg, Bordeaux, başta olmak üzere bir çok şehirde binlerce kişinin katıldığı eylemler düzenlenmişti.

Sınıfa yönelik sosyal saldırılar ve sosyal fırtınalar
Emperyalist burjuvazi on yıllar önce kendi işçi sınıfının sosyal kazanımlarına karşı çok yönlü bir saldırı başlattı ve böylece “Refahın kalesi” Batı Avrupa’da “refah devleti” çoktan tarih olmuş oldu. Zorlu mücadelelerle kazanılmış sosyal haklar bugün bütün ülkelerde sistematik bir saldırıyla budanıyor. Devasa zenginliklerin biriktiği Avrupa’da bile burjuvazi kendi işçisine ve emekçisine iş, ekmek ve konut vermekten acizdir. Bir taraftan sonu gelmeyen saldırı paketleriye sosyal hakları peşpeşe gasp eden, öte yandan da milyonları yoksulluğun, işsizliğin ve geleceksizliğin karanlığına sürükleyen bir sistem, kaçınılmaz olarak sosyal patlamalarla yüzyüze kalacaktı. Nitekim bugün olan da tamı tamına budur.

Dünya kapitalizmini soluksuz bırakan yapısal krizin tüm faturası köklü tedbirlerle on yıllardan beridir işçi sınıfı ve emekçilere ödetiliyor. Avrupa işçi sınıfı sosyal yıkım ve kemer sıkma politikalarına, reform paketlerine, yeni iş yasalarına, emeklilik yaşının yükseltilmesine, toplu tensikatlara, taşeronlaşmaya ve daha bir dizi yıkım saldırılarına karşı genel grevler, grevler, işgal ve blokaj eylemleri ve geniş çaplı militan kitle gösterileri biçiminde mücadele bayrağı açıp harekete geçiyor. Sınıfsal ve toplumsal çelişkilerin sertleşmesi ve saldırıların pervasızlaşması işçi sınıfı ve kitle hareketlerinin gelişip güçlenmesinin önünü açıyor. Son bir kaç yıl üzerinden alındığında bile Yunanistan, İtalya, Fransa, İspanya, Portekiz, Belçika, Almanya, İngiltere, Polonya, Norveç vb. ülkeler genel ve sektörel grevlerin yanı sıra kitle eylemleriyle sarsıldı.

İspanya’da kemer sıkma politikalarına isyan bayrağı çekildi. İtalya’da hükümetin tasarruf önlemlerine karşı protestolar yükseldi. Belçikalı işçi ve emekçiler ülke tarihinin en büyük genel grevini gerçekleştirdi. İngiltere’de gerçekleşen birçok gösterinin yanı sıra  doktorlar 40 yıl sonra ilk kez greve çıktı. Mesai saatlerindeki düzenlemeleri protesto etmek isteyen 45 bin asistan doktorun grevi  halkın yüzde 86’sının desteğini aldı. Gerçekleşen sayısız kitle gösterileri buna ayrıca eklenmeli.

Almanya  2015 yılında farklı iş kollarında genellikle ücret zamları için gerçekleşen grevlere sahne oldu. İnternet alışveriş devi Amazon ve metal sektörü ile birlikte Alman Hava Yolları Lufthansa ve Posta İdaresi’nin banka bölümünde grevler gerçekleşti. Sosyal hizmetler ve eğitim hizmetlerinde, demiryollarında, postanelerde çalışan işçi ve emekçiler de haftalarca süren kitlesel grevlere gittiler. Grevler yaygınlığı ve kitleselliği ile tüm ülkeye yayıldı.

Polonya’da binlerce madenci greve çıktı. Yüz binlerce işçi hükümetin kesinti planına ve reform adı altında sunulan emeklilik yaşını yükselten yasaya karşı Polonya’nın başkenti Varşova’ya yürüdü. Norveç’te 1,5 milyon civarında işçi ve emekçi iş yasalarında yapılması planlanan değişikliklerin parlamentodan geri çekilmesi talebiyle genel greve gitti. Hollanda metal sektörü grevlere sahne oldu.  Sınırlı olarak  sıraladığımız bu eylemler dalgasının hemen hepsinin son iki yıl üzerinden örneklendiğini ve bu geniş çaplı sınıf-kitle hareketlerinin Avrupa’da son yılların artık en olağan görüntüleri haline gelmiş bulunduğunu belirtmek gerekiyor.

Avrupa kıtasının bütün ülkelerinde işçi sınıfının yıldan yıla gelişen ve büyüyen, yüz binleri ve zaman zaman milyonları kapsayan genel grev, grev ve protesto eylemlerinin gösterdiği en önemli sonuçlardan biri de işçi sınıfı hakkında ileri sürülen gerici burjuva propagandaya büyük bir darbe indirilmiş olmasıdır. Avrupa kıtasındaki eylem dalgası, işçi sınıfının büyük mücadele gücünü ve kapasitesini, öteki emekçi sınıfları ve gençliği ardında sürükleme yeteneğini bir kez daha gösterdi.

Bu gelişmeleri tamamlayan bir başka olgu ise şudur: Kapitalist krizin Avrupa metropollerinde yarattığı ve sürekli olarak büyüttüğü işsizliğin, yoksulluğun, konutsuzluğun yaygınlaşmasına yabancı düşmanlığının, ırkçılığın, militarizmin ve neo-faşist akımların güçlenmesinin eşlik ettiğini biliyoruz. Sayısız sosyal sorunları ve şeriatçı terör eylemlerini yabancı düşmanlığı üzerinden istismar eden Avrupa burjuvazisi “Toplumun güvenliği” ve  “Teröre karşı mücadele” adı altında “Uygar, medeni ve demokrasinin beşiği olan Avrupa”da polis rejimlerini güçlendiriyor, siyasal özgürlükleri gasp ediyor, periyodik olarak çıkarılan yabancılar yasasıyla ırkçı ve neo-faşist hareketlerin yolunu düzlüyor. Tam da bu yolla sorunların gerçek kaynağı olan sermaye iktidarının aklanması ve işçi sınıfının şoven, milliyetçi duygu ve düşüncelerle atomize edilmesi hedefleniyor. Politikleşmiş bir sınıf ve kitle mücadelesinin yükselmesi bunu engellemenin ve geriletmenin biricik yoludur.

Kızıl Bayrak’tan alınmıştır.

Ayrıca kontrol

“Kıbrıs Cumhuriyeti”nin Kuruluş Yıldönümü, Emperyalizm, İşgaller ve Sömürgecilik

Kıbrıs, eski çağlardan beri Ortadoğu’daki stratejik önemi nedeniyle hep işgal edilmiş ve Kıbrıs halkları kendi …

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir